SOL ELİM

Ağız tadıyla – evlatlarımızla özgürce-  kutlayabileceğimiz nice bayramlar umuduyla…

SOL ELİM

Elim kaşınıyor.

Hangi elin?

Sol elim.

Kaşı o zaman.

Yok ki benim elim.

Olsaydı kaşırdın, değil mi?

Evet, hem de nasıl! Hart hart.

Başka ne yapardın?

Bir kalem tutar yazardım kuşkusuz.

Neyi?

Elsizliğimi. Dilsizliğimi yani. Kalemi tutan eli dilidir yazarın.

Nasıl oldu bu?

O yazıyı benim yazdığımı söylemişler.

Hangi yazıyı?

Hani şu el altından dağıtılan…

Sen mi yazdın onu?

Yok, ben yazmadım.

Öyleyse?

Biri “Duydum, değerlendirdim, öyle sanıyorum” diye ihbar etmiş.

Çok üzüldüm. Ya şimdi?

Kaşınıyor işte olmayan sol elim… Bazen dayanılmaz ağrısı.

Bir çözüm bulsan. Ne bileyim, sağ elin duruyor mu hâlâ?

Evet de, sağımla yazamam ki ben!

Yazarsın, yazarsın. Bir de onu dene bakalım. Neden âtıl dursun ki? Kollarını yitirmiş bir ressamı izlemiştim, ayak parmakları ve dişlerinin arasında tuttuğu fırçalarla bile ne resimler yapıyordu motorları maviliklere süren.