BEN DE AYNI RAHATSIZLIĞA YAKALANMIŞTIM.

Bu sabah, yakından tanımadığım, fakat medyadan gördüğüm kadarıyla, keşke ben de bir zamanlar, sosyal fobik, toplumdan kaçan bir kişilik olmak yerine, onun gibi deli dolu,maceracı ruhlu, sosyal canlınık ustası, yerinde duramayan bir insan olabilseydim dediğim İzzet Çapa’nın Mustafa Taviloğlu ile yaptığı eski bir röportaja denk geldim.

Mustafa Taviloğlu, 2000’li yılların başlarında, anî işitme kaybı rahatsızlığına yakalanmış olduğunu bildiriyor ve açıkça söylemese de kendisinde bazı ufak sekellerin (olasılıkla çınlama)  kalmış olduğunu ima ediyordu.

Ben de 2012 yılında aynı rahatsızlığa yakalanmıştım. İlk oluştuğu sırada, kendimi mahvolmuş hissetmiştim. Sol kulağımda işitme kaybı ile birlikte sürekli, tiz bir “zil sesi” duyuyordum. Artık sağlığımın eskisi gibi olamayacağını düşünmüştüm. KBB uzmanı bir doktor arkadaşım, önerdiği ilaçların yani sıra, “bir de onu deneyelim” diyerek beni HBO (hiperbarik oksijen) tedavisine yönlendirdi. Her biri 2’şer saatten 40 seans (toplam 80 saat), yüksek basınç odacığına girdim. İstenilen anda dışarıya serbestçe dışarı çıkılamaz bir basınç odacığına girmek de ürkütücüydü ama buna katlandım.

Belki kısmen ilaçlar, kısmen de vücudun kendi kendini onarma yeteneği, sonraları rahatsızlığımın azalmasına yardımcı oldu. Şimdi, sol kulağımda hafif bir “fıslama” sesi kalmış durumdayım. Beni iyileştirenin aslında ilahî güç olduğuna inanıyorum ve şükrediyorum.

Zâten biliyordum ama yukarıda bahsettiğim röportajı okuduktan sonra, benim başıma gelen bir sıkıntının, başkalarının da başlarına gelmiş/gelebilecek olduğuna bir kez daha şahit olmuş oldum. Bu duygu, beni rahatlattı. Bu konuda yalnız değildim.