BULANCAK’IN HÜZNÜ BU FOTOĞRAFTA SAKLI…

Bazı fotoğraflar vardır…

Çekildiği gün sadece bir anı ölümsüzleştirir.

Yıllar sonra ise bir ömrü anlatır.

İşte bu kare de onlardan biri…

Bulancak’ın birbirinden kıymetli dört ismi; Beşer Gürsu, İsmail Oturak, Turgay Turan ve Mücahit Yaşar, aynı objektifte yan yana durmuş, belki de yıllarca sürecek dostluklarını tek bir kareye sığdırmıştı. O gün kimsenin aklına gelmezdi ki yıllar sonra bu fotoğrafa bakıldığında geriye yalnızca özlem, dualar ve hatıralar kalacak…

İlk acı, 1999 Marmara Depremi’nin ardından yaşandı.

İlçemizin sevilen isimlerinden Beşer Gürsu, Marmara Depremi’nin yaralarını sarmak amacıyla İstanbul’a içme suyu ulaştıran ekipte görev alıyordu. İnsan hayatına dokunmak için çıktığı bu kutsal görev dönüşünde geçirdiği elim trafik kazasında yaşamını yitirdi. Geride; görev bilinci, fedakârlığı, cesareti ve insan sevgisiyle örnek gösterilecek onurlu bir yaşam bıraktı.

Yıllar geçti…

Bu kez Bulancak, güler yüzü, samimiyeti ve dost canlısı kişiliğiyle gönüllerde yer edinen İsmail Oturak’ı sonsuzluğa uğurladı. Ardında kırgınlık değil; tebessüm, dostluk ve unutulmayacak güzel anılar bıraktı.

Sonra Turgay Turan veda etti bu hayata. Dost meclislerinin aranan ismi, yardımseverliği, mütevazılığı ve insanlığıyla tanınan Turgay Turan da onu tanıyan herkesin gönlünde silinmeyecek izler bırakarak ebediyete yürüdü.

Ve şimdi…

Geçtiğimiz hafta hayata dair umut dolu sözleriyle sevenlerine seslenen, yüzünden tebessümü eksik olmayan emekli öğretmen, gönül insanı Mücahit Yaşar…

Onu anlatmak sadece “öğretmendi” demekle mümkün değildi.

O, öğrencilerine sadece ders anlatan bir eğitimci değil; hayatın içinde insan yetiştiren bir rehberdi.

İnsanlığıyla örnek oldu.

Mücadelesiyle iz bıraktı.

Bulancakspor çatısı altında birçok gence ağabeylik yaptı, yol gösterdi, umut verdi.

Kimi için öğretmendi…

Kimi için ağabeydi…

Kimi için sırdaştı…

Ama herkes için iyi bir insandı.

Ardında yüzlerce öğrencisinin duasını, dostlarının sevgisini ve Bulancak’ın hafızasından silinmeyecek örnek bir hayat bıraktı.

Bugün bu fotoğrafa baktığımızda dört farklı yüz değil; Bulancak’ın dört ayrı değerini görüyoruz.

Her biri yaşadığı kente emek verdi…

Her biri insan yetiştirdi, dostluk kurdu, gönüllere dokundu…

Her biri ardında güzel insanlar ve unutulmayacak hatıralar bıraktı.

Her biri, “İyi ki tanımışız.” dedirten isimler olarak hafızalara kazındı.

Fotoğraflar konuşmaz derler…

Ama bu kare çok şey anlatıyor.

Dostluğu…

Vefayı…

Paylaşmayı…

Omuz omuza geçirilen yılları…

Ve hayatın ne kadar kısa olduğunu…

Belki de en önemlisi, insanın geride bıraktığı en büyük mirasın makamlar, unvanlar ya da servet değil; güzel bir isim, temiz bir vicdan ve insanların yüreğinde bıraktığı iz olduğunu…

BULANCAK’IN HAFIZASINDAN SİLİNMEYECEKLER

Bugün aramızda olmasalar da Beşer Gürsu, İsmail Oturak, Turgay Turan ve Mücahit Yaşar; emekleriyle, dostluklarıyla ve hayatları boyunca bıraktıkları güzel izlerle Bulancak’ın hafızasında yaşamaya devam edecek.

Onlar yalnızca bu ilçede yaşamış insanlar değildi…

Onlar, Bulancak’ın ortak vicdanına, ortak hafızasına ve ortak geçmişine isimlerini sevgiyle yazdırmış değerlerdi.

Hayatın değişmeyen tek gerçeği, bir gün herkesin bu dünyadan ayrılacak olmasıdır.

Fakat bazı insanlar vardır ki; ömürleri son bulsa da bıraktıkları iyilikler, yetiştirdikleri insanlar, dostlukları ve güzel hatıraları yaşamaya devam eder.

İnsan, yaşadığı yıllarla değil; geride bıraktığı izlerle hatırlanır.

Beşer Gürsu… İsmail Oturak… Turgay Turan… Mücahit Yaşar…

Sizler sadece Bulancak’ın evlatları değildiniz; bu ilçenin hafızası, dostluğu, vefası ve güzel yüreği oldunuz.

Belki yıllar geçecek… Yeni nesiller yetişecek… Ama sizlerden geriye kalan dostluklar, iyilikler ve hatıralar, Bulancak’ın anlatılan en güzel hikâyeleri arasında yaşamaya devam edecek.

Çünkü bazı insanlar ölmez; isimleri dualarda, hatıralarda ve onları tanıyan insanların yüreğinde yaşamayı sürdürür.

Bulancak sizi unutmayacak…

Ruhlarınız şâd, mekânlarınız cennet olsun.