YAŞ YOLUN YARISINI GEÇTİ…

6 aylık bir bebekmişim…

Dünyadan habersiz, zamanın ne olduğunu bilmeden bir fotoğraf karesine gülümsemişim.

Sonra yıllar geçmiş…

6 yaşında çocuk olmuşum…
16 yaşında hayaller kurmuşum…
26 yaşında hayatın içine karışmışım…
36 yaşında omuzlarıma sorumluluklar yüklenmiş…
46 yaşında hayatın yükünü taşırken tecrübeyi öğrenmişim…
56 yaşında ise dönüp ardıma bakmayı…

Her fotoğraf bir durak,
Her durak bir hikâye,
Her hikâye bir ömürden izler taşıyor.

Kimi zaman düşmüşüm,
Kimi zaman kalkmışım,
Kimi zaman ağlamış,
Kimi zaman kahkahalarla gülmüşüm.

Ama hep yürümüşüm…

Bugün 56 yaşındayım.

Ve dönüp o 6 aylık bebeğe baktığımda şunu görüyorum:

Hayat, insana verilen en büyük emanet…

Şimdi Allah’tan tek bir dileğim var;

Bugüne kadar verdiği her nefes için şükrederek,
sevdiklerimle birlikte,
evlatlarımın, torunlarımın ve dostlarımın arasında,
sağlıkla, huzurla ve onurla yaşamayı…

Belki bir gün bu fotoğraf serisine yeni kareler de eklenir.

66 yaşında…
76 yaşında…
86 yaşında…
96 yaşında…

Ve nasip olursa…

106 yaşında…

Belki saçlarım tamamen beyazlamış,
belki bastonum elimde olacak.

Ama yine aynı gülümsemeyle objektife bakıp şöyle diyeceğim:

“Şükürler olsun Rabbim…
Bana bir ömür değil,
bir asırdan fazla hatıra biriktirmeyi nasip ettin.”

Çünkü insanın yaşı rakamlarla değil,
arkasında bıraktığı sevgiyle ölçülür.

56 yaşındayım…
Yaş yolun yarısını geçti belki…
Ama gönlüm hâlâ 6 aylık bir bebeğin merakıyla hayata bakıyor.

Ve Allah’tan dileğim odur ki;
Bu hikâyenin son karesi 106 yaşında çekilsin…

BU GÜN BABALAR GÜNÜ KENDİ BABALAR GÜNÜMÜ BU ŞEKİLDE KUTLAMAK İSTEDİM BUNU DA EKLEYEREK GÜZEL BİR YAZI İSTİYORUM LÜTFEN

BABALAR GÜNÜ’NDE BİR ÖMRÜN FOTOĞRAFI

Bugün Babalar Günü…

Ben de bu özel günü, hayatımın farklı dönemlerinde çekilmiş fotoğraflarıma bakarak kutlamak istedim.

6 aylık bir bebekten başlayan yolculuk…

6 yaşında bir çocuk…
16 yaşında hayalleri olan bir genç…
26 yaşında hayatla mücadele eden bir delikanlı…
36 yaşında sorumlulukları omuzlayan bir baba…
46 yaşında hayatın yükünü taşımayı öğrenen bir adam…
Ve bugün…

56 yaşındayım.

Her fotoğraf bir yaş…
Her yaş ayrı bir hikâye…
Her hikâye ayrı bir hatıra…

Bu karelere bakınca sadece geçen yılları değil, yaşadığım hayatı görüyorum.

Çocukluğumu…
Gençliğimi…
Dostluklarımı…
Mücadelelerimi…
Sevinçlerimi…
Kaybettiklerimi…
Kazandıklarımı…

Ve hepsinden önemlisi, baba olmayı…

Hayatta sahip olduğum en değerli unvanın ne gazetecilik, ne meslek, ne de başka bir şey olduğunu öğrendim.

En güzel unvanım;

“Baba” olabilmekmiş…

Bugün bir kez daha anlıyorum ki insan yaş aldıkça değil, evlatlarının sevgisiyle zenginleşiyor.

Rabbime şükrediyorum…

6 aylık bir bebekten 56 yaşındaki bir babaya uzanan bu yolculuğu yaşamayı nasip ettiği için…

Ve yine Rabbimden diliyorum ki;

66’yı da göreyim…
76’yı da…
86’yı da…
96’yı da…

Nasip olursa 106 yaşında da aynı gülümsemeyle objektifin karşısına geçip hayatıma dönüp bakabileyim.

O gün geldiğinde de bugün söylediğimi söyleyeyim:

“Şükürler olsun…
Ömrümün her yaşını doya doya yaşadım.”

Bu vesileyle başta rahmetle andığımız babalarımız olmak üzere, evlatları için ömrünü ortaya koyan, gecesini gündüzüne katan, sevgisini hiçbir karşılık beklemeden veren tüm babaların Babalar Günü’nü kutluyorum.

Ne mutlu bana…
Ne mutlu evlatlarıma…
Ne mutlu baba diyebilenlere…

Babalar Günüm kutlu olsun…

56 yıllık bir ömrün içinden, 6 aylık bir bebeğin masumiyetiyle ve bir babanın yüreğiyle…